„Mamo, to gryzie!” – dlaczego dziecko nie chce nosić niektórych ubrań?

Poranne przygotowania do przedszkola nie zawsze przebiegają spokojnie. Zdarza się, że dziecko odmawia założenia bluzki, skarpetek czy nowej kurtki. Przeszkadza mu metka, szew, golf lub określony materiał. Dla wielu rodziców może to wydawać się przesadą lub próbą wymuszenia. Tymczasem takie zachowania często wynikają z nadwrażliwości dotykowej – jednego z objawów zaburzeń integracji sensorycznej.

Układ dotykowy jest jednym z pierwszych zmysłów rozwijających się u dziecka. Odpowiada nie tylko za odbieranie bodźców z powierzchni skóry, ale również za poczucie bezpieczeństwa
i komfortu. U dzieci z nadwrażliwością sensoryczną nawet delikatny szew, metka czy szorstki materiał mogą wywoływać silny dyskomfort. To, co dla dorosłego jest niemal niewyczuwalne, dla dziecka może być odczuwane jako drażniące, a nawet bolesne.

Jak rozpoznać nadwrażliwość dotykową? Dziecko może:

• odmawiać noszenia ubrań z metkami lub grubymi szwami,
• nie tolerować golfów, rajstop czy skarpetek,
• wybierać wyłącznie ubrania z miękkich materiałów,
• często się przebierać lub zdejmować ubranie zaraz po jego założeniu,
• reagować płaczem lub złością podczas ubierania.

Warto pamiętać, że dziecko nie zachowuje się w ten sposób „na złość”. Jego układ nerwowy odbiera bodźce dotykowe znacznie intensywniej niż u większości osób. Dlatego zamiast zmuszać dziecko do noszenia niekomfortowych ubrań, warto spróbować zrozumieć jego potrzeby.

Jak można pomóc dziecku?

Na co dzień warto wybierać odzież wykonaną z miękkich, naturalnych tkanin, usuwać metki oraz zwracać uwagę na płaskie szwy. Dobrym rozwiązaniem jest również pozwolenie dziecku na współdecydowanie o wyborze ubrań – zwiększa to jego poczucie bezpieczeństwa
i komfortu.

Pomocne mogą być także codzienne zabawy rozwijające tolerancję na bodźce dotykowe,
takie jak:

• zabawy z piaskiem, ryżem, kaszą czy masami plastycznymi,
• malowanie palcami,
• ugniatanie ciastoliny i mas sensorycznych,
• zabawy z materiałami o różnych fakturach,
• delikatne masażyki i zabawy z wykorzystaniem miękkiej szczotki lub piłeczki sensorycznej (po konsultacji z terapeutą SI).

Najważniejsze jest jednak obserwowanie dziecka i stopniowe oswajanie go z nowymi bodźcami, bez wywierania presji. Regularne, przyjemne doświadczenia sensoryczne pomagają układowi nerwowemu lepiej organizować odbierane informacje i zwiększają tolerancję na dotyk.

Jeśli trudności związane z ubieraniem są bardzo nasilone, utrudniają codzienne funkcjonowanie lub towarzyszą im inne objawy, takie jak problemy z równowagą, koordynacją czy koncentracją, warto skonsultować się z terapeutą integracji sensorycznej. Wczesna diagnoza i odpowiednio dobrana terapia mogą znacząco poprawić komfort życia dziecka i całej rodziny.

Opracowała: mgr Anna Morawska